26 kwietnia, 2007

Upojenie podróżne

Codzienności - Waldemar Chyliński @ 19:45
Taki oto dzisiaj dostałem mail:

"Siedzę w Barze
Gdzie na ścianie
Wisi podła kategoria
Gdzie za szybą umierają
Krajobrazy ludzie i zakąski
Siedzę w Barze
Gdzie dziewczyny
Są smutniejsze od wiosny I ode mnie.

Oddaję Ci do wykorzystania Twój wiersz. Oryginał pozostanie u mnie, bo podpisałeś: Ewuni Waldek. er"
Er, to dzisiaj przepiękna Pani, która kiedyś była fascynującą Panną Ewą. Jacek Zwoźniak, o którym tu często wspominam, tak był zafascynowany Panną ER, że  długo trudno mu było wytłumaczyć, iż ta dziołcha nie jemu pisana. Wierszyk, który mi Ewa Rachoń oddaje, to wierszyk napisany w tamtym czasie - czasie Jackowej do Ewy miłości.
          Dlaczego ten wiersz taki smutny? Otóż napisałem ten "poemat" w stanie podróżnego upojenia alkoholowego, gdzieś między Gdańskiem , a jakimś miastem w Polsce. Napisałem go na prośbę Ewy. Napisałem go od ręki, na przypadkowej kartce, między snem, a snem, w przypadkowym przedziale kolejowym, którym wraz z Ewą podróżowaliśmy ku przeznaczeniu.
Mnie Ewa również nie była pisana, stąd smutek mój i taki ogląd świata. Napisałem i... zapomniałem.
          Gdy mi jakiś czas temu Ewa opowiedziała tę historię - nie uwierzyłem. Ewa miała jednak kartkę z wierszem napisanym, dla Niej, moim pismem. Dzisiaj, gdy ten wiersz w mailu dostałem z powrotem, przyszło mi do głowy, że być może okaże się kiedyś, iż napisałem o wiele więcej niż myślę, że napisałem. Wszak był czas, że bardzo lubiłem podróżować.
25 kwietnia, 2007

PiS-nie, Popiski-tak

Codzienności - Waldemar Chyliński @ 22:02
Bełkot "elit" PiSu w dniu dzisiejszym przekroczył granicę mojej tolerancji na traktowanie mnie jak idioty. Biedna Polska w takich rękach. Nie głosowałem w ostatnich wyborach. Zniesmaczony rządami SLD, oburzony na świństwo jakie uczynił prominentny członek PO Miodowicz porządnemu Cimoszewiczowi, postanowiłem nie iść na wybory. Teraz mocno żałuję i myślę, że takich jak ja jest dzisiaj wielu. Jeżeli LiD dotrwa do wyborów w tej, czy zbliżonej formie, więcej błędu zaniechania nie popełnię. By uciec od polityki, którą tu mało się do tej pory zajmowałem, napisałem III odcinek popiskowej powieści "Widłąg". Serdecznie zapraszam do lektury.
22 kwietnia, 2007

Zawiało zadupie

Codzienności - Waldemar Chyliński @ 12:11
Pięknie wczoraj zawiało...



i przywiało z Warszawy na falach "Trójki" takie oto zdanie dziennikarza jednej z warszawskich gazet, biorącego udział w porannej dyskusji o sytuacji w kraju - "Wyjechałem, pierwszy raz od dwóch lat, z Warszawy na prowincję i wróciłem o dwa lata starszy".
         Siedzi "znawca" problemów kraju w Stolicy, jak korniszon w puszce, jak zasuszony przed laty grzyb, i codziennie zabiera głos na temat: "Jak aktualnie zbawić Polskę", a Polska dla niego, to te 500 kilometrów kwadratowych, po których się codziennie porusza, i nic więcej. Reszta Polski to prowincja, a dosadniej - Zadupie, którego na dodatek on nie zna. Ilu mamy jeszcze takich ekspertów? Obawiam się, że w Stolicy są ich tłumy. Wystarczy popatrzeć na rząd... Jeżeli wyjazd poza Warszawę postarza o dwa lata, to znaczy, ze warszawiacy, dla własnego dobra, nie powinni nosa poza rogatki miasta wystawiać. Może by nie wpuszczać do Stolicy nikogo obcego, bo jeszcze starości z Zadupia nawiezie.
Dystans między Warszawa, a Zadupiem wytwarzają sami, tzw. "warszawiacy". Czynią to, z jednej strony po to, by zatrzeć w swojej pamięci czas i miejsce, z którego do Warszawy przybyli, a z drugiej strony zdają sobie doskonale sprawę, jakim są Zadupiem dla Europy i odreagowują, jak ten dziennikarz z III programu.P.R. Każdy ma takie zadupie, jaką ma dupę.
Kompleks Zadupia mamy wszyscy odkąd jesteśmy. Myślę, że już Mieszko I jadąc do Czech po Dobrawę, ‚załatwiał jednocześnie swój kompleks rządzenia Zadupiem, który mu się wytworzył na widok państwa Ottona I.
          Ja żyję z kompleksem Zadupia od czasu, gdy w roku 1980, usłyszałem to samo zdanie, mniej więcej w tym samym czasie, od dwóch wielkich "tekściarstwa" polskiego.
- Panie Waldku, jest Pan młody i dopiero pan zaczyna, ale jeżeli chce pan żyć z pisania tekstów, musi pan przeprowadzić się do Warszawy na stałe.
          Nie przeprowadziłem się. Nie uwierzyłem Jonaszowi Kofcie, ani Wojciechowi Młynarskiemu. No to i mam. Już nigdy się nie dowiem, czy wyjazd z Warszawy na Zadupie postarza, czy nie.
Z drugiej strony, ilekroć wracam z Warszawy, nie odczuwam, by czas się cofał. A szkoda, bo ponoć stary już jestem.
18 kwietnia, 2007

Wpadła wiosna jak pantera...nim zakwitły jabłonie

Codzienności - Waldemar Chyliński @ 19:50
          Przyszła dzisiaj jak pantera. Najpierw przez dwa dni robiło się ciepło, cieplej i jeszcze cieplej, a Ona czaiła się, skradała i wyczekiwała na swój czas, na swój moment i kiedy wczoraj było już prawie gorąco, a ja myślałem, ze to już, że teraz... okazało się , że nie. Za wcześnie. Dzisiaj, gdym sam był w sklepie... zaszumiało, zagwizdało i wpadła jak pantera...



          Ona - Wiosna. Wiosna ma na imię Asia, jest naszą przyjaciółką i oczywiście klientką sklepu mojej żony. Zachodzi często, przynosząc różne pory roku i różne pogody. Tym razem była wiosną. Asia jest właścicielką tysiąca pomysłów na życie i stada koni pod Gdańskiem. Ot, po prostu, rasowa kobieta, czyli Wiosna.
          Wpadł do nas też ciepło ubrany (po południu było już chłodno), wiosennie nastrojony - Janusz Hajdun. Janusz to chodząca legenda nie tylko gdańskiej kultury. Muzyk, który do Gdańska przywędrował w 1945 r. ze Lwowa. To gość, którego za młodu pochłaniały dwie pasje: szybownictwo i muzyka. Życie, na szczęście, oddał tej drugiej pasji. Najpierw, jako chłopię, zamieszkał z rodzicami w Gdyni i tam chodził do szkoły muzycznej. Średnią i Wyższą Szkołę Muzyczną kończył już w Gdańsku, gdzie wraz ze Zbigniewem Cybulskim, Bogumiłem Kobielą i Jackiem Federowiczem, jako muzyk tworzył sławny teatrzyk studencki "Bim-Bom". Po "Bim-Bomie" był teatrzyk rąk "Co to", a potem Cyrk Afanasjewa "Trala-Bomba". To właśnie w Cyrku powstała niezwykła piosenka, wielki szlagier "Niech no tylko zakwitną jabłonie". Ponieważ "...świat nie jest taki zły..." Janusza kariera kwitła nieprzerwanie. Po doświadczeniach w teatrzykach studenckich naturalnym było to, że Jego zainteresowania pójdą w kierunku muzyki teatralnej i filmowej. Napisał muzykę do kilkudziesięciu przedstawień i do tyluż filmów. Komponował do takich dzieł jak: "Na wylot", "Tańczący Jastrząb", "Franz Kafka" czy najbardziej sławnego, pierwszego polskiego filmu nagrodzonego Oskarem, filmu "Tango" w reżyserii Zbigniewa Rybczyńskiego.



        Janusza poznałem w Żaku w latach siedemdziesiątych, był dla mnie postacią z pomnika. Sławny, owiany legendarnymi opowieściami z najlepszych lat klubu. Nie przyszło by mi wtedy do głowy, że kiedyś będziemy się spotykać w "Radio Gdańsk" - z okazji takiej i czy innej audycji - i że przegadamy potem niejedną chwilę w Asi sklepie, do którego Janusz lubi wpadać, choćby po czarne cienkopisy, które służą mu do ustawiania nutek w szeregu. Najczęściej gadamy o Zaiksie, bo to, jako żywo, obu nas, w tych kapitalistycznych czasach, interesuje, ale tym razem pogadaliśmy o kobitkach, czyli o wiośnie, bo obaj czekamy... "...i niech no tylko zakwitną jabłonie... " Niech no tylko...
15 kwietnia, 2007

Błoga i hojna

Codzienności - Waldemar Chyliński @ 20:26
"Błoga i hojna" to tytuł piosenki, nad którą pracowałem cały tydzień, by można było z Beatą, trzynastego w piątek, wejść do studia i nagrać nowe vocale. Tym razem Beata miała wolną rękę i robiła ze ścieżkami nagraniowymi co chciała, a pomagał jej w tym, tak jak i poprzednio, Jacek Puchalski. beata-bartelik-i-jacek-puchalski.jpg Posiedzieliśmy w studio do czasu, aż pojawił się Jacek Jakubowski, mąż Beaty Bartelik, a zarazem uznany szantmen i wzięty muzyk kapel folkowych. Jak widać poniżej zasłuchał się i zadumał. beata-bartelik-i-jacek-jakubowski.jpg Gdy wróciłem do domu i odtworzyłem "efekt" naszego zmagania się z materią piosenki, zrobiło mi się jakoś tak dobrze, błogo i hojnie. Stan ten nie opuścił mnie i w dniu następnym, albowiem zaproszony zostałem przez Michała Krukowskiego, na wieczorne otwarcie sezonu kajakowego, które odbyło się u niego w domu i trwało do późnych godzin nocnych. michal-krukowski-i-grzegorz-marchowski.jpg Nie mam z kajakarstwem nic wspólnego, ale miło było wznosić toasty pod piosenki wyśpiewywane przez Grzegorza Marchowskiego. Wiosłowaliśmy uparcie, aż ogarnęła nas błogość.  A dzisiaj... cóż , błogości zabrakło, za to hojnie rozbolała mnie głowa. Bywa i tak. Na szczęście jutro jest poniedziałek. PS Piosenka znajduje się w dziale "Piosenki-nagrania"
06 kwietnia, 2007

Jajcarskie serdecznoś›ci

Codzienności - Waldemar Chyliński @ 20:16
By tradycji stał‚o się™ zado›ść najpierw kura się™ musi natrudzić‡...



a potem już wszyscy wszystkim mogą skł‚adać‡ życzenia z okazji Śšwiąt Wielkanocnych: Życzę™ i ja wszystkim wszystkiego, co najlepsze. Oby każdy z Was co rano budził się™ w dobrym humorze i by mu tak zostawał‚o codziennie, aż do wieczora. Niech się™ jajcarstwo pleni w narodzie, aż po czubek głowy. Niech nam wszystkim smakuje to, co sobie potrafimy z życia upichcić, a życie niech nam pichci tylko to, co nam smakuje. Powodzenia w Śšwięta i po Świę™tach.

ps1. Myślę™, że Lucyna Legut nie weźmie mi za zł‚e, że podzielę™ się ze wszystkimi rysunkiem jaki nam na te Śšwię™ta, wraz z życzeniami, kochana Lucha przesł‚ał‚a. Ucieszcie się™ nim wszyscy. Rysunek zatytuł‚owano: "Dama z jajkiem" i oto on:

24 marca, 2007

Skarpetki, wino i śpiew

Codzienności - Waldemar Chyliński @ 21:55
          Jak to się dzieje, że skarpet po praniu za żadne skarby skompletować nie można? Gdy nadchodzi taki dzień jak dzisiaj, że z góry popranych skarpet należy wybrać skarpety do pary, nie mogą się nadziwić, że zawsze zostaje stosik tych, które do siebie nijak nie pasują. Krasnoludki? Moce tajemne? Nieznane działania logiki matematycznej, czy czysta metafizyka? Nie wiem. Te niedopasowane zazwyczaj odkładam do szuflady, a nuż po następnym praniu odnajdę ich drugie połowy. Najczęściej nie odnajduję i połowicznie zagubione czekają na zapomnienie.
          Tak się nie stało z dwoma piosenkami, które napisane jakiś czas temu zapodziały się, zapomniały i byłyby przepadły, gdyby nie niedawna moja rozmowa z Beatą Bartelik. Parę tygodni temu spotkaliśmy się z Beatą, jak dwie skarpety z tej samej pary, i przypomnieliśmy sobie dwie piosenki, które do moich tekstów skomponował Mariusz Ejsmont. Postanowiliśmy przywrócić je zyciu, i tak oto... w minionym tygodniu, w wielkiej tajemnicy, noca spotkalismy się w studio nagraniowym.



Prócz Beaty i mnie do studia został zaproszony...



Cezary Paciorek, jeden z najlepszych, nie tylko na Wybrzeżu, pianistów jazzowych i...



i Jacek Puchalski, znany i ceniony realizator dźwięku. Gdy się już Beata rozśpiewała, gdy poprawiliśmy, tu i ówdzie, słowa i dźwięki, przyszedł czas na...

beata-bartelik-2.jpg

pierwsze przymiarki.



A kiedy juz wszystko jako tako "grało" spróbowaliśmy zrobić pierwsze podejście do nagrania obu piosenek.

beata-1

          Gdy nad ranem wróciłem do domu w mojej głowie, w mojej poduszce i w moim śnie, wciąż tkwił głos Beaty. Teraz, po kilka razy dziennie przesłuchuję efekt naszej nocnej pracy. Obie piosenki warte sa dalszego zachodu i dlatego staram się wyłowić wszystkie błędy jakie tkwią w nagraniach. Wierzę, że obie nagrane piosenki są jak dobre wino i czas będzie im służył. Myślę, że jesienią będziemy mogli się nimi pochwalić. Dlaczego dopiero jesienią? Jak je usłyszycie, to zrozumiemiecie. Cierpliwości. Sadzę, że warto poczekać. A co ze skarpetkami? Nie pasują i już.
21 marca, 2007

Dwie piątki Jacka Zwoźniaka

Codzienności - Waldemar Chyliński @ 21:51
          Dzisiaj Jacek Zwoźniak miałby piędziesiąt pięć lat i trzy dni. Gdyby nie ten cholerny wypadek, pewnie dopiero co wróciłbym z Wrocławia do domu, z Jacka urodzin. Takie dwie piątki warte są fety. A może Jacek zechciałby na swoje urodziny wpaść z Aliną do nas, do Gdyni. W dzień poszlibyśmy pod skarpę w Orłowie, a wieczorem usiedlibyśmy przy kominku, przy szklaneczce czegoś mokrego i mocnego. Popijając gwarzylibyśmy sobie o starych czasach. Jacek, jak zwykle podczas rozmowy, unosiłby głowę do góry i charakterystycznym ruchem ręki, wskazującym palcem, poprawiałby sobie okulary na nosie.
- A pamiętasz - pytałby - Jagałłę? Pamiętasz jak chciał się nam odstwić?
- Zaczekaj - przerwałbym mu - czy to ten, który na krzywy...?
- Ten, ten... Pamiętasz, nie mieliśmy grosza...
Ciekawe, czy Jacek, jak kiedyś, sięgałby i teraz przy każdym toaście po papierosa? A może  od dwóch lat byłby niepalący, bo razem ze mną palenie by rzucił? Ciekawe, czy po paru głębszych nadal uwielbiałby się "warcholić"?  Lubił to słowo, które zapożyczył od Gierka i za każdym razem, gdy nachodziła go ochota na wyjście poza konwencję, poza normę, czy poza zasady, mówił - Nadszedł czas warcholstwa... 
- A wiesz Aśka - zaczynałby, zwarając się do mojej żony  -  Waldek we Wrocławiu podrywał piękną Galińską i  jak on do tej Galińskiej przyjeżdżał, to...
          Asia oczywiście śmiałaby się z Jackowego gadania, bo od lat, gdy przychodziło do "warcholenia się", to zaczynało się od Galińskiej. - A jak graliśmy kiedyś w Warszawie, to ta Galińska...

z-jackiem-koncert.jpg

Na zdjęciu ten z gitarą to Jacek, a ten obok, to ja podczas koncertu w Warszawie, w roku 1977.
 
- Lepiej już zagraj - powiedziałaby mu Asia, a Jacek zrobiłby jej przyjemność i zacząłby od "Yesterday", by potem, nad stołem, między sałatkami warzywnymi i owocowymi, między chlebem i półmiskiem z zawijanymi zrazami, nad miseczką marynowanych grzybków i przy koszyku pieczonych jabłek przypomnieć "Ragazzę da Provincia", "Milicja, Wrocław i ja", "Szoruj babciu do kolejki", "Miastowych", czy "Córkę poety", za którą chciałem mu kiedyś nakłaść po gębie.
          Jacek potrafił w  sposób uroczy i tajemny łączyć lirykę z sowizdrzalską filozofią, melancholię z kpiną i troską z drwiną. Niby obojętny, a w istocie głęboko zaangażowany. Niby powierzchowny i bałaganiarz, a w rzeczy samej niezwykle zorganizowany i poukładany. Obdarzony wieloma talentami: komponował, muzykował, pisał, śpiewał i gawędził. Nie pamiętam koncertu, po którym by nie bisował.
          I oto... miałby 55 lat. Mnie by się pewnie przypomniało jak w Olsztynie, w 1978 roku, Jacka urodziny odbywały się w windzie.
A było tak. Były Jacka urodziny, nas dwóch i jedno pół litra z czerwoną kartką, bez widoków na przyszłość. Ani do tego siadać, ani gości zapraszać, ani zostawić w spokoju. I nagle, w prezencie, spadł nam z nieba pomysł. Do środkowej (były trzy) windy w naszym akademiku zataszczyliśmy korytarzową palmę, stolik i dwa krzesła. Stolik ustroiliśmy suknem prezydialnym i małym flakonem z gałązką paprotki, którą Jacek ode mnie otrzymał wraz z życzeniami. Gdy wszystko było gotowe zasiedliśmy do stołu zastawionego trzema kieliszkami i tą nieszczęsną półlitrówką. Ciasno było, a mimo to, co chwila do naszej windy ktoś wchodził i się mieścił. Bywało, że weszło dwóch, dwie lub dwoje, a nawet trzy, trzech lub troje. Oczywiście za każdym razem, gdy się ktoś decydował na podróż z nami w przestrzeni pionowej naszej egzystencji, były życzenia, był toast, było "Sto lat" i  było czułe, po kilku piętrach, pożegnanie. Gdy wsiadała następna osoba, lub grupa osób, wszystko zaczynało się od nowa. Nasza gorzałeczka szybko się skonczyła, ale na szczęście wieść o urodzinach i jeżdżącym "góra-dół" przyjęciu rozniosła się lotem błyskawicy. Nie minęło pół godziny i staliśmy się najlepiej zaopatrzoną w alkohol windą w Olsztynie, a nasza popularność rosła z minuty na minutę. Po godzinie do naszej windy ustawiały się kolejki gości z prezentami, a po dwóch godzinach do szybek w drzwiach windy, na poszczególnych pietrach, nie można się było już dopchać. Jacek całował się ze wszystkimi, rozdawał uśmiechy, przecierał okulary i oczy ze zdumienia, i kazał polewać, polewać, polewać... no to ja polewałem, a cała Wyższa Szkoła Pedagogiczna, w akademiku przy ulicy Żołnierskiej, śpiewała "Gaudeamus Igitur" na zmianę ze "Sto lat", i niewiedzieć czemu - "Żółty jesienny liść", oraz "Dziś do ciebie przyjść nie mogę".
          Nie pytajcie mnie kto posprzątał i jak się to skończyło. Nie pamietam. Jedno można podejrzewać. Może wtedy, na drugi dzień po tej szalonej impezie Jacek do piosenki "Dzień na kacu" dopisał trzecia zwrotkę? Nie wiem. 
Ptaszek idiota ci znów
W drewnianej głowie się telepie
Nie masz nadziei bo któż
Przekona cię że będzie lepiej
          Ech, miałby Jacek Zwoźniak swoje dwie piątki... Może mielibyśmy kabaret i sto nowych piosenek. Może mielibyśmy ocean  nowych, dobrych zdarzeń, które zawsze można by wspominać. Może siedzielibyśmy przy kominku, wspominali, śpiewali i popijali za zdrowie...gdyby nie ten cholerny wypadek pod Wrocławiem w 1989 roku. Ech... pech.



07 marca, 2007

Święto pod dobrą datą

Codzienności - Waldemar Chyliński @ 22:12
          Dla mojej Mamy, pracownika oświaty, Dzień Kobiet zaczynał się co najmniej dwa tygodnie wcześniej. Gdy 8 marca rano do przedszkola przychodziły dzieci, przedszkole czekało już odswiętnie udekorowane i wszystko było zapięte na ostatni guzik. Szatnie i sale zmienione w ogrody z kartonu i bibuły, czarowały kolorami. Dzieci, odświetnie ubrane, powtarzały wyuczone wierszyki i kwestie ze scen teatralnych, które miały zostać odegrane po południu, gdy po odbiór swych pociech przyjdą rodzicielki. Wychowawczynie sprawdzały laurki, wcześniej wymalowane przez dzieci. Ustawiały w rządku na półce ulepione z masy papierowej barwne wazoniki, które były prezentami- niespodziankami, a także układały tulipany zakupione ze składek Komitetu Rodzicielskiego.



          W południe zjawiał się Komitet Rodzicielski w osobie pana przewodniczącego i wręczał personelowi przedszkola tulipany, także zakupione ze składek tegoż ciała społecznego. Komitet przez personel zapraszany był na poczęstunek, którego nie odmawiał, i uczestniczył w próbie generalnej przedstawienia dla rodziców.
          Po południu zjawiały się zaróźowione, a właściwie zatulipanione mamy przedszkolaków i wybuchała ogólna radość z powodu tak dobrej daty, jak 8 marca.
          W domu na Mamę czekałem ja, oczywiście z życzeniami i tulipanem, a wieczorem przychodził Tato i wręczał Mamie tulipany, które wyglądały często na trochę przechodzone. Mama udawała, że nie widzi, iż Tato jest "pod dobra datą" i też wygląda na trochę przechodzonego, bo przecież 8 marca to bardzo dobra data.

Wszystkim Paniom, które otaczają ten męski świat swoją miłością, czułością, mądrością i troską składam, nie tylko w imieniu Komitetu Rodzicielskiego, ale i swoim własnym życzenia wszelkiego spełnienia i radości z każdej chwili przeżytej w naszym Przedszkolu.

04 marca, 2007

Przyzwoitość jest nudna

Codzienności - Waldemar Chyliński @ 13:46
          Przyzwoitość to norma moralno-obyczajowa, która w sposób oczywisty powinna wieść nas ku szczęściu. Przyzwoitość, to składnik naszego sumienia, który w wątpliwych dla nas sytuacjach powinien nam podpowiadać rozwiązania. To sławne, " Jak nie wiesz jak się zachować, to zachowuj się przyzwoicie", właśnie z materii działania sumienia wynika. Być przyzwoitym, to nie koniecznie być dobrym, nie koniecznie mądrym, ale koniecznie... No właśnie?
          Z moich obserwacji wynika, że ludzie przyzwoici mają życie nudne i biedne, a jak się na głowie ma biedę i nudę, to trzeba być naprawdę nieprzyzwoitym człowiekiem, by się nie załamać. Gdy do biedy i nudy dołożymy smutek, to wyjdzie nam prawie pełen obraz życia człowieka przyzwoitego.
         Znam ludzi, którzy na życie mieli różne recepty, ale nigdy nie smarowali go maścią o nazwie "przyzwoitość". Większość z tych ludzi, to ludzie sukcesu. Jeden z nich powiedział mi nawet kiedyś
- Trzeba być niezłym skurwysynem, by zdobyć sobie opinię przyzwoitego człowieka.
I coś w tym jest... Pani X przeżyła chyba trzech, a może czterech mężów. U żadnego z nich na pogrzebie nie była, ponieważ ona ich żegnała, nie wtedy, gdy niedomagali fizycznie, lecz wtedy, gdy zaczynali niedomagać finansowo. Pani X żyła pełną piersią i z pełnym, choć nie do końca swoim portfelem. Podróżowała, balowała, zdradzała, omamiała, kłamała, oszukiwała i... miała się wspaniale. Jednego dnia w życiu nie przepracowała uczciwie, choć, by się okazać osobą nieprzyzwoitą, napracowała się solidnie. Do dziś Pani X jest pewna, że w swym życiu nie zrobiła niczego, za co można by jej nie lubić. Wręcz przciwnie, starała się jak mogła, lecz nieprzyzwoici ludzie...
          Gdy Pani X umrze pies z kulawą nogą na jej pogrzeb nie pójdzie, ale pamiętać o niej kilka osób będzie długo. Można rzec, że i po śmierci odniesie sukces, bo przyzwoity ksiądz wygłosi nad jej grobem przyzwoicie opłaconą, bardzo przyzwoitą mowę o jej przyzwoitym życiu. Skąd wiem, że tak będzie? A stąd, że jak chowano gangstera Nikosia i nie chciał za trumną iść proboszcz z parafii, to poszedł biskup z diecezji. Oczywiście przyzwoicie opłacony. Właściciel takiej zabawki:



z pewnością, w oczach wielu, zasługuje na więcej niż były właściciel takiej zabawki:



          Pewnie każdy na temat przyzwoitości ma swoje zdanie i jakich by formułek, praw, definicji i rad nie wygłaszać, oczywistym zawsze będzie, że jest coś takiego, jak przyzwoitość i należy być przyzwoitym, bo... lepiej być nudnym, smutnym i biednym, niż zastrzelonym gangsterem, czy do cna zakłamaną babą.
Powyższe nie zmienia jednak ogólnej tezy mego dzisiejszego "zapisku", że przyzwoitość jest nudna. I co poradzisz?
NOWSZE WPISYSTARSZE WPISY