25 stycznia, 2009

Święta Helena

Codzienności - Waldemar Chyliński @ 22:22
          By zapisać się w pamięci świata, należy uczynić wielkie dobro, albo wielkie zło. Odkryć nowy ląd, bądź nowy sposób wiercenia dziury w całym, internet, albo genialny przepis na życie, to oczywiście sposób na sławę i uznanie. Wywołać wielką wojnę, światowy kryzys, bądź do rozpaczy doprowadzić miliony, to znakomity sposób na dorobienie sobie gęby drania. Drania z przymiotnikiem wielki. Kto nic nie uczyni, przeminie jak nic. O małym dobroczyńcy ludzie pamiętać będą krótko - taka ludzka sprawiedliwość. Za to byle jaki złoczyńca jest w stanie przykuć naszą uwagę solidnie. Zło nas bardziej ciekawi.
Wystarczy zerknąć na TVN-24. O wielkich zbrodniarzach świat nie zapomni nigdy, choć nie nagrodzi ich pomnikami, by pamięć nie przeminęła, jak to uczyni z wielkimi dobroczyńcami. Nie każdy może być Michałem Aniołem, Kopernikiem, Billem Getsem czy Lechem Wałęsą. Tak jak nie każdy może być kimś, kto bezkarnie pozwala sobie pastwić się nad innymi w imię jakiegoś urojenia. By stać się kimś w rodzaju Alberta Einsteina trzeba się urodzić z odpowiednią ilością szarych komórek, ale by stać się synonimem zła? No właśnie. Okazuje się, że do złego też trzeba mieć talent. Być dobrym, czy być złym, trzeba być kimś. Zwykły cham, to ktoś z charakterem, tyle, że złym, a jak się ma charakter, nawet wredny, to się ma też wrodzoną inteligencją, a jak się ma wrodzoną inteligencję, to już niewiele trzeba, by stać się kimś. Chamem na przykład.
Przestrzeń, która istnieje między dobrem a złem, a więc miejsce bytowania przytłaczającej większości z nas, zostanie z pamięci świata wymazana, choć to my swoją, częściej dobrą niż złą, codziennością ten świat lepimy w jakąś logiczną całość.
          Radek, mój syn, będąc dorastającym młodzieńcem, odbył kilkumiesięczną podróż z Afryki Południowej, poprzez Karaiby do Europy. Popłynął jak wielcy odkrywcy - żaglowcem. I czuł się jak Kolumb za każdym razem, gdy widział ziemię. Któregoś dnia zobaczył wyspę św. Heleny.

wyspa-swheleny.jpg

Po zejściu na ląd i po wdrapaniu się na stromy klif, zwiedził dom, w którym dokonał żywota Napoleon Bonaparte.

dom-napoleona-na-wyspie-sw-heleny.jpg

I na pamiątkę zrobił zdjęcie pośmiertnej maski wielkiego... Wielkiego?

posmiertna_maska_napoleona_na_sw_helenie

I właśnie. Zastanawiam się kim był Napoleon? Dlaczego właśnie on? A bo, wpadłem, cholera, w nerwy przez takiego jednego na motorowerku, który zbluzgał mnie niemiłosiernie. Ponoć zbyt wolno wyjeżdżałem ze swojej bramy na ulicę i musiał czekać. Gdy zamurowany ilością chujów i kurew, jakie leciały pod moim adresem, gapiłem się na wrzeszczącego kurdupla w kasku, ten rzucił:
- I co się tak, kurwa, chuju gapisz, jak Napoleon na świętą Helenę.
Nabluzgawszy odjechał, a ja zostałem z pytaniem o Napoleona. Wielki, ale kto? Bo Helena, to wiadomo. Święta.
"A ja, co ja, co będzie ze mną" To chyba śpiewała Rodowicz. Też wielka.NOWSZE WPISYSTARSZE WPISY
KOMENTARZE: 0

Dodaj odpowiedĽ:

Podpis (wymagane)
E-mail (nie zostanie upubliczniony)
Strona internetowa
Zmień obrazek
Kod z obrazka (wymagane)